Å sælaste stund utan like, Han lever, han lever i ennå

Vers 1

1. Å sælaste stund utan like, Han lever, han lever i ennå! Han sigrande står i sitt rike, Mitt hjarta, kvi syrgjer du så? Han stod opp den sælaste dagen Or gravi der bleikna han låg. :/: Eg levande såg han i hagen, Eg aldri så fager han såg. :/:

Vers 2

2. Han lever, og helsing han sender Til sine med sælaste ord. Meg, ringaste syndar han kjenner, Han tek til sin tenar på jord. Ja, eg skal han s sendebod vera Og gå med ei underfull trøyst, :/: Guds englar den bod skulle bera Med lovsong og jublande røyst! :/:

Vers 3

3. Å sælaste stund utan like, Han lever, han lever ennå! Han sigrande står i sitt rike, Mitt hjarta, kvi syrgjer du så? Ved gravi du trøys t ville vinna Og søkte den sorgfylte grunn, :/: Så fekk du den levande finna, - Å sælaste, sælaste stund :/: