Den sjel som har flydd til forsonarens fred,

Vers 1

Den sjel som har flydd til forsonarens fred, Skal fienden aldri til jorda slå ned, Den sjel, - om all helheimen mot henne set, - :/: Eg aldri, nei aldri i æva forlet.:/:

Vers 2

Så talar vår Gud i sitt herlege ord, - Den bergfaste grunn for hans folk her på jord. Kva meir kan han seia enn det han har sagt, :/: Til deg som har bygt på den grnn han har lagt? :/:

Vers 3

Går vegen i mørke og tårefylt dal, Min nåde er nok o den djupaste kval. Di logen deg svir, - det skjer alt for den skuld :/: Å øyda ditt slagg og å skira ditt gull. :/:

Vers 4

Og må gjennom ovdjupe elvar du gå, Skal straumane der ikkje over deg slå. For eg vil gå med deg og signa di sorg, :/: I hardaste naud skal du bu i mi borg. :/:

Vers 5

Ver uredd, frimodig, for eg med deg går! Eg, eg er din Gud ifrå år og til år. Eg styrkjer deg, hjelper deg, oppe deg held :/: I ungdom og alder, til seinaste kveld. :/: