Gud signe vårt folk der dei sigler og ror Og Oblåmyri pløyer i sud og i nord

Vers 1

1. Gud signe vårt folk der dei sigler og ror Og Oblåmyri pløyer i sud og i nord. Di hand må dei vara Som ute skal fara! Dei strevar og balar på skip og i båt, Gud vere i storm og i stilla attåt.

Vers 2

2. Sitt levebrød har del på brusande hav, Med berre ei fjøl mellom seg og si grav. I stormvér og fåre Forkomne og klåre*, Dei har ikkje mykje å tryggja seg til. Gud Fader, du styrkja og trøysta del vil!

Vers 3

3. Når bårene bryt over holmar og skjer Og stormen og straumen mot fallgarden ber, Du båten må venda Og berging del senda, Så leli del finn mellom fluer** og fall, Og inn gjennom skjergarden kjem dit del skal!

Vers 4

4. Men Ild det mot kvelden og natti kjem på Og brotsjøen veks og vil over del slå, Gud hjelp del i nåde Og frels del frå våde, Ver lyset i mørkret og styr deira stamn, Og før deira båt til den fredfulle hamn!

Vers 5

5. Gud frelse vårt folk frå det stormande hav, Der mange av våre har funne si grav. Til havs har del fare, Så fager ein skare, Del kviler der ute, men vaknar ein gong Og stemner frå havet til himlen med song.

Vers 6

6. Gud gjeve oss alle det landet å nå, Der me våre kjære skal atter få sjå. Gud såg kvar del kvilde, Han samlar del skilde, Og aldri me meir skal til havs leggja ut, For havet og døden for evig er slutt.

Vers 7

klår = trøylt fluer = båar skjer