Han tek ikkje glansen av livet, Den frelser som kallar på deg.

Vers 1

Han tek ikkje glansen av livet, Den frelser som kallar på deg. Først då kan for alvor du leva Når han får deg fylgja på veg.

Vers 2

Du hørar dei dårande røyster Som lovar deg gullglim og glans, Men ingen legg lys over vegen Som Jesus og kjærleiken hans.

Vers 3

Han hjelper i brattaste bakkar Og stør deg når vegen vert smal. Han signar dei sollyse sleter Og lyser i dødsskuggens dal.

Vers 4

Han fører deg frelst over fjorden, Heilt fram til den himmelske strand. Når døden sin brotsjø du møter, Vil Jesus dra båten i land.

Vers 5

Han tek ikkje glansen av livet, Han gyller din morgon og kveld Og opnar ein veg til dei salar Der æveleg høgtid du held.