Når krossen underfull jeg ser, Der livsens hovding måtte døy,

Vers 1

Når krossen underfull jeg ser, Der livsens hovding måtte døy, All verdens vinning armod er, All stordon kverv som halm og høy.

Vers 2

Frå panna, handi, foten hans Flyt sorg og kjærleik saman ned. Kvar fletta klunger slike ein krans, Og når vart strid til slik ein fred?

Vers 3

No er han kledd i purpurskrud. I raudt hans lekam sveiper seg. Og eg er død i han, min Gud, Og heile verdi død for meg.

Vers 4

Å kjærleiks djup, å miskunns drott: Var enn min rikdom hav og land, Og fekk du alt, det vart for smått. Her er mi sjel, mit liv, mi hand.