Det hev ei rose sprunge Ut av ei rot så grann.

Vers 1

1. Det hev ei rose sprunge Ut av ei rot så grann. Som fedrane hev sunge. Av Isal's rot ho rann, Og var ein blome blid Midt i den kalde vinter Ved mørke midnattstid.

Vers 2

2. Om denne rosa eme Er sagt Jesajas ord.* Mana møy, den reine, Bar rosa til vår jord. Og Herrens miskunnsmakt Det store under gjorde Som var i spådom sagt.

Vers 3

3. Guds rose ljuvleg angar Og skin i jordlivs natt. Når hennar Ijos oss fangar, Ho vert vår beste skatt. Me syng i englelag: No er det fødd ein Frelsar, Og natti vart til dag.